درد پنهان

...

dardepenhan — Tue, 24 Mar 2009 10:35:37 GMT

خداحافظ

dardepenhan — Thu, 01 Jan 2009 16:54:18 GMT

- این یکی دیگه جدیه. اینجا خیلی وقتا به سمت عدم رفت، ولی هر بار نجات پیدا کرد. یعنی اینکه واقعا دلم نمیخواست نابودش کنم. بهتر بگم، انگار میترسیدم یه بخش مهمی از وجودم رو از دست بدم.

کمتر از یک ماه دیگر وارد چهارمین سال میشدم. خیلی چیزائی که نوشتم، حالتهائی که موقع نوشتنشون داشتم، کامنتهائی که دوستای عزیزم گذاشتن و ...، همه برام عزیز بود و منو میترسوند از دور بودن ازشون. با این کار دارم همه ی خاطراتم رو نابود میکنم. ولی ...

ولی تموم شد. دیگه تموم شد.

- همیشه فکر میکردم آدمها آفریده شده اند که ریشه بدوانند. به چیزی وابسته بودن رو یه ارزش میدونستم. شدیدا هم وابسته ی این بلاگ بودم. اما حالا فهمیدم که آدم ها آفریده شده اند که بیایند و بروند. بگذارند و بروند...

- من کسی بودم که هروقت ناراحت هم بودم میخندیدم. این بلاگ یه وسیله بود. واسه اینکه به همه بگم من ناراحتم. من دلم شکسته. یا واسه حرف زدن با کسائی که همینجوری خیلی راحت نمیتونستم باهاشون حرف بزنم. یکی اونور دنیا و خیلی ها همینور دنیا ولی دورتر از یه دنیا...

حالا میبینم که این راهش نبوده. واسه هیشکی بجز خودم اینجا ارزشی نداره. بذار حرفائی که نمیشه زد رو هیچ وقت نزد.

بچه ها شوخی شوخی سنگ میزنند و گنجشکا جدی جدی میمیرن

آدما شوخی شوخی زخم میزنند و دلها جدی جدی میشکنند

تو شوخی شوخی میخندی و بقیه جدی جدی عاشقت میشن

- بذار حرف دلم رو هم حالا که دارم واسه همیشه میرم بزنم. این شعر رو تو بلاگ 360 مرد دیدم. انگار حرف دل خیلی هاست. حالا هر کسی با زاویه دید خودش نیگا میکنه. هر کسی با خوندنش آدمای مختلفی رو تو ذهنش میاره و ...

این مثنوی حدیث پریشانی من است

بشنو که سوزنامه ویرانی من است

امشب نه اینکه شام غریبان گرفته ام

بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو -غزلم-شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانیم

با رفتنت به خاک سیه میکشانیم

گفتی زمین مجال رسیدن نمیدهد

بر چشم باز فرصت دیدن نمیدهد

وقتی نقاب محور یکرنگ بودن است

معیار مهرورزی مان سنگ بودن است

دیگر چه جای دلخوشی و عشقبازی است ؟

اصلا کدام احمق از این عشق راضی است ؟

این عشق نیست فاجعه قرن آهن است

من بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا بحرفهای غریبت رسیده ام

فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

بگذار صادقانه بگویم که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق

اینها چقدر فاصله دارند تا رفیق

تن را به ابتذال نبودن کشانده اند

روح مرا به مسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریا کار زنده اند

این گرگ سیرتان جفاکار زنده اند

یعقوب درد می کشد و کور می شود

یوسف همیشه وصله ناجور می شود

اینجا نقاب شیر به کفتار میزنند

منصور را هرآینه بر دار میزنند

اینجا کسی برای کسی کس نمی شود

حتی عقاب در خور کرکس نمی شود

جایی که سهم مرد بجز تازیانه نیست

حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما میرویم چون دلمان جای دیگر است

ما میرویم هر که بماند مخیر است

ما میرویم گرچه ز الطاف دوستان

بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است

دلخوش نمیکنیم به عثمان و مذهبش

در کیش ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما میرویم مقصد ما نامشخص است

هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است

از سادگیست گر به کسی تکیه کرده ایم

اینجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما میرویم ماندن با درد فاجعه است

در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است

دیریست رفته اند امیران قافله

ما مانده ایم غافل پیران قافله

بر درب آفتاب پی باج میرویم

ما هم بدون بال به معراج میرویم

- بی انصافی اگر نکرده باشم، این بلاگ اگر نبود چند تا دوست خوبی که توی دنیا هم لنگه شون پیدا نمیشه رو پیدا نمیکردم. برای ما همین را بس است.

- اگر اینجا خواننده ای داره که من را از نزدیک نمیشناسه، این ایمیل منه. شاید به زودی جائی دیگر بنویسم. اگر خواستید ایمیل بزنید و آدرس جدید رو بگیرید.

- یک آرزو هم داشتم. اینکه بدانم تک تک افرادی که تا حالا اینجا رو دنبال کردن کیا هستند. اگه نوشته های اینجا رو حتی یه مقدار کم دوست داشتید یه کامنت با اسمتون بذارید. خوشحال میشم.

- خداحافظ

ادعا!

dardepenhan — Sun, 28 Dec 2008 17:23:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

می آئیم و حملات غیر انسانی رژیم اشغالگر اسرائیل به غزه را محکوم میکنیم و شبش میرویم خانه در کنار خانواده گل میگیم و گل میشنویم و تو یه رختخواب گرم میخوابیم. در حالی که کودکان غزه حتی خانه ی امنی هم ندارند. چه برسد به رختخوابی گرم.

جمع میشویم و تظاهرات میکنیم و مرگ بر اسرائیل و هفت جد و آبادش میگوئیم و حالا گیرم در مظلومیت مردم غزه گریه هم میکنیم و بعدش میریم ناهار. در حالی که کودکان غزه حتی آب آشامیدنی سالم ندارند. چه برسد به غذا.

تحمل دیدن صحنه های دلخراش تلویزیون رو که زخمی ها و ویرانه های غزه رو نشون میده نداریم و چند تا فحش هم به خواهر و مادر ضرغامی میدهیم که اینا چیه تلویزیون نشون میده حالمون بد شد و بعدش کانال رو عوض میکنیم. در حالی که کودکان غزه تا آخر عمرشان هم نمیتوانند صحنه ی تکه تکه شدن پدر، مادر، خواهر، برادر یا دوستشان را از یادشان بیرون کنند.

نمیدونم باید چیکار کرد. اما راه حلش این نیست.

یگانه

بله!

dardepenhan — Sat, 27 Dec 2008 13:08:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

ما پشتمان را میکنیم به دنیا, دنیا ما را .... بله!

دنیا پشتش را میکند به ما, باز هم دنیا ما را .... بله!

یگانه

مربوط به سوال ۱

dardepenhan — Thu, 25 Dec 2008 13:39:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

دوستی در پاسخ به پست قبلی یه چیزی گفت که من به یه بیان دیگه اینجا میگم.

آیا نتیجه گیری که در پست قبل گرفته شد درسته اصلا؟ تو وقتی توی نمازت حواست به هر چیزی/کسی هست بجز اونکه داری به خاطرش نماز رو میخونی, وقتی که خودت حال نمیکنی با نمازی که داری میخونی, وقتی که نماز رو فقط یه وسیله میدونی که باعث میشه وقتی تو زندگی غرق شدی گاهی هم یادی از خالق خودت و زمین و آسمون بکنی یا ..., برو خودتو درست کن!

اگه نماز واسمون شده یه بازی که واسه دلخوشی یه خودمون میخونیم و روزی ۵ بار دولا و راست میشیم, به خاطر اینه که یادمون رفته اینی که قبل از هر نماز باید بگیم "اشهد ان لا اله الا الله" یعنی چی. این یعنی اینکه شهادت میدهم خدایی به جز الله نیست؟ واسه چی لازمه این رو توی اذان و اقامه اقرار کنیم؟ توحید عملی یه؟

نه. از نظر من این شهادت یعنی یادآوری. یعنی یادآوری یه اون روز "قالوا بلی". یعنی ما نماز نمیخونیم که حالا برای چند لحظه هم که شده به یاد خدا باشیم. نماز میخونیم یادمون بیاد از کجا اومدیم و به اینجا رسیدیم. توی قرآن "یقیمون الصلوه" همراه "یومنون بالغیب" اومده. یعنی هر وقت که ایمان پیدا کردی به غیب که یه جنبه اش همون اتفاقاتی یه که قبل از اومدنمون به این دنیا رخ داده, اونوقته که میتونی نماز رو اقامه کنی.

این نمازی که ما میخونیم فقط خوندن نمازه و نه اقامه نماز. شاید اگه همین رو هم بخونیم عمل به دستور خدا کردیم و حالا آتیشی در آینده اقصا نقاط بدنمون رو نسوزونه - که من تو همینش هم شک دارم. میگم اینجور نماز خوندن به هیچ دردی نمیخوره - ولی خدا هیچ جا نگفته نماز بخونین. گفته نماز رو اقامه کنید. پس تو فهم دستور خدا هم دچار مشکل شدیم و یه جور رویه ی خودگول زنی رو پیش گرفتیم.

من الان مشکلم اینه که شاید!!!! عقاید خودم بتونه خودم رو متقاعد کنه که نماز بخونم, اما یکی که مسلمون نیست رو به هیچ وجه توجیه نمیکنه. گفته های شما هم اصلا توجیه پذیر نبود.

همه مون شدیم کف روی آب.

یگانه

پی شنفت: این رو هم بشنوید.

سوال1

dardepenhan — Tue, 23 Dec 2008 17:33:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

تو میگی "ایاک نعبد و ایاک نستعین". به چی فکر میکنی اونوقتی که اون جمله رو میگی؟ به کی فکر میکنی وقت گفتنش؟ به هر کسی/چیزی فکر میکنی، داری تنها "او" را میپرستی و تنها از "او" یاری میجوئی.

تو میگی "سبحان ربی الاعلی و بحمده". به چی فکر میکنی اونوقتی که اون جمله رو میگی؟ به کی فکر میکنی وقت گفتنش؟ به هر کسی/چیزی فکر میکنی، ....

تو میگی "سبحان الله". ه چی فکر میکنی اونوقتی که اون جمله رو میگی؟ به کی فکر میکنی وقت گفتنش؟ به هر کسی/چیزی فکر میکنی، ....

چه فایده ای داره خوندن این نمازی که توش داری اقرار میکنی خدای تو یه کسی یه بجز اونی که گفته این نماز رو بخونی؟ دلیل پا منبری نمیخوام که خدا گفته واجبه و پا تو کفش خدا نکن و دلیل نتراش که عمود آتشین نزدیک است و ....

یگانه

لنگه ی دیگر کفش!

dardepenhan — Sat, 20 Dec 2008 09:32:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

سیاست یعنی اینکه با یک لنگه کفش(حالا هر دو لنگه ی کفش!) توجه همه ی حامیان مردم غزه و فلسطین را منحرف کنی.

بعد هم قهرمان پرتاب کننده! بگوید که غلط کردم و گه خوردم و ترس از بت شدنش به تاریخ بپیوندد.

حتی به هفته هم نکشید!!

یگانه

پی نوشت: درد بزرگی است...

یلدا

dardepenhan — Fri, 19 Dec 2008 12:51:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

آخرین برگ درخت افتاد

در حیاط خلوت پاییز

شادی شمشاد!

------------------------------------

خداحافظ پاییز...

یگانه

لنگه کفش

dardepenhan — Tue, 16 Dec 2008 07:40:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

به شخصه با لحظه به لحظه ی لحظاتی که اون خبرنگار لنگه کفش رو به طرف جورجی پرتاب کرد حال کردم. هم با کارش و هم با جاخالی باحالی که بوش داد! قابل توجه دوستان عزیزی که دارن اپلای میکنن و تا چند وقت دیگه کارشون به ویزا گرفتن میکشه. اگه بهتون ویزا ندادن لنگه کفشتون رو پرتاب کنید به سمت متصدیان سفارت که این کار بسیار نشانه ی دموکراسی است! حالا ربطشو خودم هم نمیدونم(دو نقطه دی).

داشتم فکر میکردم اگه کس دیگه ای جای جورجی بود چه عکس العملی نشون میداد.

سارکوزی: عمرا جاخالی میداد. در حد این حرفا نیست! ولی با شانسی که داره هم لنگه کفش بهش نمیخورد. بعد از لنگه کفش اول میرفت پائین پشت تریبون قایم میشد و از اونجا هم یواشکی و سینه خیز از در میرفت بیرون و سوار هواپیما میشد و میرفت.

احمدی نژاد: به همان سبک و سیاقی که جورجی جاخالی داد اینم جاخالی میداد. بعدش خیلی خونسرد میرفت پشت تریبون و میگفت: عزیزان من! نگذارید خدعه های دشمنان در این وضعیت بین ما برادران مسلمان فاصله ای ایجاد کند. و در انتها هم طنین مرد افکن مشهور کی خسته است؟ دشمن! توسط احمدی نژاد و حضار فضا را پر میکرد.

خاتمی: لنگه کفش دقیقا میخورد وسط پیشونیش. بعدش با اینکه دردش اومده بود ولی پشت تریبون وای میستاد. اشک تو چشماش حلقه میزد. یه کم در مورد اینکه الان عصر گفتگوی تمدنهاست و چرا باید کسی وقتی میتونه مهربون باشه و بیاد با هم یه قهوه بخوریم و حرف بزنیم لنگه کفش پرت کنه. آخرشم اشک امونش نمیده و همه رو به خدا میسپاره و آرزوی داشتن عراقی آباد، عراقی آزاد رو برای همه ی مردم دنیا میکنه.

هاشمی(اکبر!): جاخالی میده. بعدش بلافاصله همه رو دعوت به آرامش میکنه و میگه که از اول هم میدونسته که امروز قراره یکی به سمتش لنگه کفش پرتاب کنه. بعد هم شروع میکنه در مورد خاطرات قدیمی گفتن و اینکه من به امام گفتم که جنگ رو تموم نکن و ما میتونیم عراق رو لوله کنیم. ولی امام مثل همیشه حرف منو گوش نکرد و نتیجه اش هم الان این شده که یه جوجه خبرنگار به سمت من کفش پرتاب میکنه.(در حاشیه: خبرنگار فردا صبح با خورد محلول مشکوکی دار فانی را وداع میگوید)

چاوز: نه تنها جاخالی میداد، قبل از اینکه خبرنگار بیچاره لنگه کفش دوم رو پرتاب کنه هر دو تا لنگه کفشش و لیوان آبش و میکروفون و ... رو پرت میکرد طرفش. بعد هم با خونسردی ادامه حرفشو میزد و نیازی هم نبود که بخواد با شبکه های خبری مصاحبه کنه. دموکراسی واقعی هم یعنی همین. کسی حرفی داره؟

یگانه

پی نوشت1: عید غدیر مبارک.

پی نوشت2: بنابر دلایل امنیتی و اینکه این بلاگ لو رفته من نمیتونستم در مورد ممد چیزی بنویسم!!!

پی نوشت3: خدا رحم کرد یه چند روزی تعطیله. وگرنه با این برفی که اومده دچار دردسر میشدیم. امشب که 2 تو راه بودم تا برسم خونه. کوچه هم که یک لیز بازاری شده. باز الان ماشینا لیز میخوردن نمیتونن از کوچه برن بالا. ما تو زمستون یکی از سرگرمی هامون اینه میشینیم لیز خوردن اینا رو نیگا میکنیم و تشویق میکنیم که گاز بده گاز بده!!

پی نوشت4: یه مدتی یه با این آهنگ دارم زندگی میکنم!

پی نوشت۵: دیدن این نوشته هم جالبه!!

پیامک!

dardepenhan — Mon, 15 Dec 2008 15:10:18 GMT

به نام یگانه همتای بی همتا

پیامک داده که اگه خونه ای سریع بزن کانال چهار و نیگا کن.

گفتم حتما یا فک و فامیل خودشونه، یا فک و فامیل خودمونه، یا ممد داره مصاحبه ی انتخاباتی میکنه که اونکه سالی 1 بار هم پیامک نمیده اینقدر با هیجان گفته برو بزن کانال چهار.

منم که خونه نبودم. بلافاصله به مامی پیامک دادم که مامی بدو بزن کانال چهار که داره یه چیز باحال نشون میده. بعدش به همون دوستم پیامک دادم که حالا داره چی نشون میده؟

جواب میده تاثیر مشکلات جنسی بر آمار طلاق!

یا ابالفضل. حالا اگه مامانه بره بزنه کانال چهار ببینه داره اینو نشون میده من چی جواب بدم؟!

مامی جواب میده که من خونه نیستم! خیالم راحت میشه و یه نفس عمیق میکشم!

شب خونه که رسیدم مامانم اولین چیزی که میپرسه میگه کانال چهار چی نشون میداد که گفتی ببینم؟! یه کم من و من میکنم و ماجرای پیامک رو تعریف میکنم. میگه خدا خیلی بهت رحم کرد! میگم چطور؟ میگه اونجوری که تو گفتی برو بزن کانال چهار گفتم الان چی داره نشون میده. میخواستم برم اتاق نگهبان دانشکده بگم تلویزیونش رو روشن کنه بزنه کانال چهار!!!!

شانس آوردیما!

یگانه